O nas

Polskie Stowarzyszenie Przewodników Wysokogórskich to organizacja zrzeszająca polskich przewodników wyszkolonych według jedynego międzynarodowego standardu w przewodnictwie technicznym, czyli UIAGM/ IVBV/IFMGA.

IVBV/UIAGM/IFMGA to niemiecki, francuski i angielski skrót nazwy Międzynarodowej Federacji Związków Przewodnickich. Wszyscy przewodnicy IVBV przechodzą analogiczny program szkolenia, mają podobne kompetencje i noszą takie same odznaki, są one nadawane i honorowane praktycznie na całym świecie – w Ameryce Południowej, Japonii, Kanadzie, Skandynawii i krajach alpejskich, w Polsce i Słowacji. PSPW jest jedyną polską organizacją należącą do federacji IVBV.

Dlaczego z przewodnikiem IVBV? Lubimy góry i lubimy ludzi – to dwa filary przewodnictwa. Dokładamy do nich najwyższe możliwe do zdobycia kwalifikacje techniczne i jesteśmy gotowi, aby prowadzić Was w góry świata i z powrotem. Wasze górskie cele i satysfakcja są naszym wyzwaniem. Zapraszamy! Dane kontaktowe aktywnych przewodników można znaleźć w zakładce „Przewodnicy z licencją IVBV”.

Co robimy? Wraz z naszymi gośćmi wspinamy się, wchodzimy na słynne lub mało znane szczyty Tatr i Alp, prowadzimy wyprawy w góry egzotyczne. Prowadzimy ski-tury, szkolenia lawinowe, jeździmy poza trasami z narciarzami i snowboardzistami i wspinamy się na lodospadach. Dbamy o bezpieczeństwo gości, zapewniamy sprzęt techniczny (uprzęże, kaski, liny, wyposażenie lawinowe) i w razie potrzeby służymy pomocą w wypożyczeniu innych niezbędnych rzeczy. Szkolimy również ludzi pragnących działać w górach na własną rękę oraz prowadzimy szkolenia pozwalające uzyskać międzynarodowe uprawnienia przewodnickie. Na tej stronie możecie znaleźć więcej informacji o przewodnictwie, listę aktywnych przewodników z danymi kontaktowymi oraz informacje o PSPW i jego historii.

Powstałe w roku 1996 Polskie Stowarzyszenie Przewodników Wysokogórskich zostało przyjęte w poczet krajów kandydujących do IVBV 5.X.1996 w Zermatt. Certyfikat IVBV pierwsi członkowie PSPW otrzymali 25.XI.2000, w Chambery.

——————————————–

Nawiązując do tradycji, a szczególnie do tradycji polskiego przewodnictwa technicznego, naszym górskim patronem uczyniliśmy Stanisława Motykę (1906 – 1941), wybitnego wspinacza i przewodnika z lat 30. ub. stulecia. Postać w naszym górskim środowisku wybitna. Autor ponad 50 nowych dróg wspinaczkowych, dróg, które do dziś są znakiem jakości po obu stronach Tatr. Piękno i śmiałość jego projektów zyskały mu przydomek „estety skały”.  Pierwszy przewodnik tatrzański nie góral, chodzący z klientami po najtrudniejszych ówcześnie ścianach, to najwybitniejszy przedstawiciel i prekursor technicznego przewodnictwa w Polsce.

Tak pisze o nim Wojciech Szatkowski historyk polskich sportów górskich:           

„Był postacią. W świecie wspinaczy zakopiańskich niekwestionowanym autorytetem. Spośród polskich skoczków i olimpijczyków w narciarstwie wyróżnia się tym, że oprócz sportu narciarskiego uprawiał taternictwo. Granit był jego przyjacielem, niemym, choć pewnie przychylnym świadkiem jego największych sukcesów taternickich. Chodził po Tatrach zwinnie jak kot, wspinał się szybko, elegancko przechodząc trudne partie skalne lekko, jakby nie sprawiały mu trudności.”

Wśród jego wierszy i tekstów jest takie zabawne credo:

„Staszek lubi skały,

One lubią Staszka.

Afekt to jest stały.

Staszek lubi skały.(…)”

Stanisław Motyka lubił przede wszystkim ludzi. Skromność, małomówność, olimpijski spokój w najtrudniejszych momentach i empatia okazywana partnerom, wyrobiły mu ksywkę Kleryk. Ten zestaw cech, to odpowiednik tak modnych dziś „soft skills”, umiejętności zjednywania sobie ludzi, szczególnie ważny w relacji między przewodnikiem i jego towarzyszami.

Pamięć o tym wyjątkowym człowieku, to drogowskaz dla nas, współczesnych przewodników.

 

Przewodnik Wysokogórski
Nasza praca fot. Piotr Drożdż