Nasz Patron

Stanisław Motyka (1906–1941) należy do najwybitniejszych postaci w historii polskiego taternictwa i przewodnictwa wysokogórskiego. Był wspinaczem, narciarzem, instruktorem i przewodnikiem, którego dokonania na trwałe wpisały się w historię Tatr.

W latach trzydziestych XX wieku – złotej erze eksploracji tatrzańskich ścian – należał do ścisłej czołówki aktywnych taterników. Pozostawił po sobie ponad pięćdziesiąt nowych dróg wspinaczkowych po obu stronach Tatr – dróg śmiałych, logicznych i pięknych, z których wiele do dziś uchodzi za klasykę taternictwa. W odróżnieniu od wielu współczesnych mu wspinaczy wybierał niemal wyłącznie drogi wybitne pod względem przebiegu i urody. Nieprzypadkowo określano go mianem „estety skały”. Szukał w górach nie tylko trudności, ale także harmonii linii, elegancji ruchu i naturalnego przebiegu drogi i znajdował to wszystko tak doskonale, że do dzisiaj wybierając się na jego drogi można być pewnym wybitnej jakości wspinania.

Motyka był również pionierem przewodnictwa technicznego. W 1937 roku jako pierwszy człowiek spoza góralskiego środowiska uzyskał uprawnienia przewodnika tatrzańskiego. W czasach, gdy zawód ten pozostawał niemal wyłącznie domeną rodów przewodnickich Podhala, był to przełom. Nie zdobył tej pozycji dzięki pochodzeniu ani tradycji rodzinnej, lecz dzięki wyjątkowym umiejętnościom, doświadczeniu i autorytetowi wypracowanemu w górach. Był zarazem jednym z pierwszych przewodników prowadzących klientów po najtrudniejszych wówczas drogach wspinaczkowych, stając się prekursorem nowoczesnego przewodnictwa wysokogórskiego w Polsce.

Jednak pamięć o Stanisławie Motyce nie opiera się wyłącznie na jego sportowych i przewodnickich osiągnięciach. Współcześni zapamiętali go jako człowieka niezwykle spokojnego, skromnego i życzliwego. W środowisku cieszył się opinią niekwestionowanego autorytetu, ale jednocześnie człowieka pozbawionego potrzeby podkreślania własnych sukcesów. Historyk gór Wojciech Szatkowski pisał o nim jako o wspinaczu poruszającym się po skałach „zwinnie jak kot”, lekko i elegancko nawet w najtrudniejszym terenie. Partnerzy wspominali jego opanowanie, odpowiedzialność i szacunek dla ludzi.

Te cechy sprawiają, że Stanisław Motyka pozostaje dla nas kimś więcej niż bohaterem kart historii. Jest symbolem wartości, które chcemy pielęgnować we współczesnym przewodnictwie: najwyższych kompetencji technicznych połączonych ze skromnością, odpowiedzialnością i troską o drugiego człowieka.

Jest idealnym patronem naszego stowarzyszenia. Gdyby żył dzisiaj, z pewnością byłby jednym z nas.